شخصى به نام حسين بن عجلان مى گويد :
در مجلسى كه براى كسب دانش شركت كرده بوديم نشسته بودم و هزينه سفر من تمام شده
بود. يكى از كسانى كه در آن جلسه بود گفـت براى اين گرفـتارى به چه كسى اميدوارى
؟
گفتم به فلانى. گفت به خدا سوگند ، حاجتت برآورده نمى شود و به آرزوى خود نخواهى
رسيد و مقـصودت حاصل نخواهد شد.
گفتم از كجا مى دانى خدا تو را بيامرزد ؟
گفت من از امام صادق عليه السلام شنيدم كه فـرمود در يكى از كتابها خوانده ام كه
خداى متعال فـرموده است :
به عزّت و عظمت و شرف و بزرگوارى و سلطه ام بر جميع ممكنات سوگند كه آرزوى هر كس
را كه به غير من اميد بندد نا اميد خواهم كرد و لباس ذلّت و خوارى بر او خواهم
پوشاند و او را از پيش خود مى رانم و از فـضل خويش دور مى كنم . آيا در گرفـتاريها
غير من را مى طلبد در صورتى كه گرفتاريها به دست من است ؟ آيا به غير من اميد دارد
و در خانه غير مرا مى كوبد با آنكه كليدهاى همه درهاى بسته نزد من است و در خانه
من به روى كسى كه مرا بخواند باز است ؟ كيست كه در گرفـتاريهاى خود به من اميد
بسته و من اميد او را قطع كرده باشم ؟ چه كسى در مشكلات بزرگى كه براى او پيش آمده
است به من اميدوار گشته كه اميدش را قطع كرده ام ؟ من آرزوهاى بندگانم را پيش خود
محفوظ داشتم و آنها به حفظ و نگهدارى من راضى نگشتند و آسمان ها را از كسانى كه
از تسبيح من خسته نمى شوند : [ فرشتگان ] پر كردم و به آنها فـرمان دادم كه درهاى
بين من و بندگانم را نبندند ولى آنان : [ بندگان ] به قول من اعتماد نكردند .
آيا كسى كه به غير من اميدوار است نمى داند كه اگر براى او حادثه اى پيش آيد چه
كسى غير از من مى تواند بدون اذن من گرفتارى او را برطرف سازد؟ پس چرا از من رويگردان
است با اينكه از فضل و كرم خود چيزى به او داده ام كه از من نخواسته بود سپس آن
را از او مى گيرم و برگشت آن را از من نمى خواهد و از غير من مى طلبد ؟ او در باره
من چه انديشه اى دارد؟ من كه بدون تقـاضا و سؤال به او عطا مى كنم ، آيا هنگامى
كه از من بخواهد به او پاسخ نمى دهم ؟ آيا من بخيل هستم كه بنده ام مرا بخيل مى
پندارد؟ آيا هر جود و كرمى از من نيست ؟
آيا عفـو و رحمت در دست من نيست ؟ مگر من محل آرزوها نيستم ؟ بنابر اين چه كسى
جز من مى تواند آرزوها را قطع كند؟ آيا آنها كه به غير من اميد دارند نمى ترسند
[ از عذاب من يا از اينكه نعمتهايم را از آنان قـطع كنم ] اگر همه اهل آسمان ها
و زمينم به من اميد بندند و به هر يك از آنها به اندازه اميدوارى همه آنان بدهم
به اندازه عضو مورچه اى از فرمانروايى و قدرت و ملك من كاسته نمى شود و چگونه كاسته
شود از ملكى كه من سر پرست آن هستم ؟ پس بدا به حال آنها كه از رحمتم نا اميدند
و بدا به حال آنها كه مرا معصيت كرده و از من پروا ندارند.
ارشاد القلوب ج1 ص121
1- امام حسين(ع) در هنگام سفر به كربلا فرمود: راستى اين دنيا ديگرگونه و ناشناس شده و معروفش پشت كرده، و از آن جز نمى كه بر كاسه نشيند و زندگى اى پست، همچون چراگاه تباه، چيزى باقى نمانده است. آيا نمى بينيد كه به حقّ عمل نمى شود و از باطل نهى نمى گردد؟ در چنين وضعى مؤمن به لقاى خدا سزاوار است. و من مرگ را جز سعادت ، و زندگى با ظالمان را جز هلاكت نمى بينم. به راستى كه مردم بنده دنيا هستند و دين بر سر زبان آنهاست و مادام كه براى معيشت آنها باشد پيرامون آناند، و وقتى به بلا آزموده شوند دينداران اندكاند.
2- رستگار مباد مردمى كه خشنودى مخلوق را در مقابل غضب خالق خريدند.
3- بندگان خدا! از خدا بترسيد و از دنيا برحذر باشيد كه اگر بنا بود همه دنيا به يك نفر داده شود و يا يك فرد براى هميشه در دنيا بماند، پيامبران براى بقا سزاوارتر بودند و جلب خشنودى آنان بهتر و چنين حكمى خوش آيندتر بود، ولى هرگز! زيرا خداوند دنيا را براى فانى شدن خلق نموده كه تازه هايش كهنه و نعمت هايش زايل خواهد شد و سرور و شادى اش به غم و اندوه مبدّل خواهد گرديد، منزلى پست و خانه اى موقّت است، پس براى آخرت خود توشه اى برگيريد. و بهترين توشه آخرت تقواست، از خدا بترسيد، باشد كه رستگار شويد.
4- در روز عاشورا خطاب به سپاه ظلم فرمود :واى بر شما چرا ساكت نمى شويد، تا گفتارم را بشنويد؟ همانا من شما را به راه هدايت و رستگارى فرامى خوانم، هر كس از من پيروى كند سعادتمند است و هر كس نافرمانى ام كند از هلاك شدگان است، شما همگى نافرمانى ام مى كنيد و به سخنم گوش نمى دهيد، آرى در اثر هداياى حرامى كه به شما رسيده و در اثر غذاهاى حرامى كه شكم هايتان از آنها انباشته شده، خداوند اين چنين بر دلهاى شما مُهر زده است!
5- بدانيد كه دنيا شيرينى و تلخى اش رؤيايى بيش نيست و آگاهى و بيدارى واقعى در آخرت است.
1- بدترين امّت :
بدترين امّت من كسانى هستند كه: از انواع نعمتها تغذيه مى كنند و خوراكى هاى
رنگارنگ مى خورند، و لباسهاى گوناگون مى پوشند، و هر چه بخواهند مى گويند.
2- نتيجه صلوات بر زهرا (س) :
رسول خدا (ص) به من گفت: اى فاطمه! هر كه بر تو صلوات فرستد، خداوند او را
بيامرزد و به من، در هر جاى بهشت باشم، ملحق گرداند.
3- زنان دوزخى :
پيامبر اكرم (ص) (درباره مشاهدات خود از عذاب دوزخيان در شب معراج) فرمود:
دخترم! امّا زنى كه به مويش آويخته شده بود ، كسى بود كه مويش را از مردان نمى
پوشانيد، و آن كه به زبانش آويزان بود، زنى بود كه شوهرش را آزار مى داد... و
آن كه سرش سرِ خوك و بدنش بدنِ الاغ بود، زنى بود كه سخنچين و دروغگو بود، و آن
كه صورتش به شكل سگ بود، زنى بود كه آواز مى خواند و نوحه سرايى مى كرد و حسد
مى ورزيد.
4- قرآن و عترت در آخرين سخن پيامبر :
از پدرم رسول خدا (ص) در هنگام مرضى كه به سبب آن از دنيا رفت ـ و در حالى كه
خانه، مملوّ از اصحاب بود ـ شنيدم كه فرمود: اى مردم! نزديك است كه به آسانى از
ميان شما رخت بربندم، و به تحقيق سخنى كه عذر را بر شما تمام كند پيش فرستادم.
بدانيد كه من در ميان شما، كتاب پروردگارم و عترتم، اهل بيتم را بر جاى مى
گذارم.
آن گاه دست على را گرفت و فرمود : اين على با قرآن است و قرآن با على است، از
هم جدا نمى شوند تا هر دو در كنار حوض كوثر بر من وارد شوند. من در قيامت از
شما از آنچه درباره اين دو پس از من انجام دهيد، خواهم پرسيد.
5- سحر خيزى :
رسول خدا(ص) بر من گذشت، در حالى كه در خواب صبحگاهى بودم، مرا با پايش تكان
داد و فرمود: دخترم! برخيز شاهد رزق و روزى پروردگارت باش و از غافلان مباش،
زيرا كه خداوند روزى هاى مردم را بين طلوع فجر تا طلوع آفتاب تقسيم مى كند.
6- نرمخويى در مقابل ديگران و احترام به زنان :
پيامبر اكرم(ص) فرموده است: بهترين شما نرمخوترين شما به اطرافيان و
بزرگوارترين شما به زنان است.
7- زمان استجابت دعا :
رسول خدا(ص) فرمود : در روز جمعه ساعتى است كه بنده مسلمان در آن وقت چيزى از
خدا نخواهد مگر آن كه خداوند به او عطا گرداند، و آن وقتى است كه نيمه خورشيد
به سوى مغرب نزديك گردد.
8- سستى در نماز :
از پدرم رسول خدا(ص)درباره مردان و زنانى كه در نمازشان سستى و سهل انگارى مى
كنند، پرسيدم.
آن حضرت فرمودند: هر زن و مردى كه در امر نماز، سستى و سهل انگارى داشته باشد،
خداوند او را به پانزده بلا مبتلا مى گرداند:1ـ خداوند، بركت را از عمرش مى
گيرد،2ـ خداوند، بركت را از رزق و روزى اش مى گيرد،3ـ خداوند، سيماى صالحين را
از چهره اش محو مى كند،4ـ هر كارى كه بكند بدون پاداش خواهد ماند،5ـ دعايش
مستجاب نخواهد شد،6ـ برايش بهره اى از دعاى صالحين نخواهد بود،7ـ ذليل خواهد
مُرد،8ـ گرسنه جان خواهد داد،9ـ تشنه كام خواهد مرد، به طورى كه اگر با همه
نهرهاى دنيا آبش دهند، تشنگى اش برطرف نخواهد شد،10ـ خداوند، فرشته اى را برمى
گزيند تا او را در قبرش ناآرام سازد،11ـ قبرش را تنگ گرداند،12ـ قبرش تاريك
باشد،13ـ خداوند فرشته اى را برمى گزيند تا او را به صورتش به زمين كشد، در
حالى كه خلايق به او بنگرند،14ـ به سختى مورد محاسبه قرار گيرد،15ـ و خداوند به
او ننگرد و او را پاكيزه نگرداند و او را عذابى دردناك باشد.
9- بخشى از خطبه زهرا (س) :
حضرت زهرا (س) در آن سخنرانى معروفش در مسجد فرمود : خداوند ايمان را براى تطهير
شما از شرك قرار داد، و نماز را براى پاك شدن شما از تكبّر و زكات را براى پاك
كردن جان و افزونى رزقتان و روزه را براى تثبيت اخلاص و حجّ را براى قوّت
بخشيدن دين و عدل را براى پيراستن دلها و اطاعت ما را براى نظم يافتن ملّت و
امامت ما را براى در امان ماندن از تفرقه و جهاد را براى عزّت اسلام و صبر
را براى كمك در استحقاق مزد و امر به معروف را براى مصلحت و منافع همگانى و
نيكى كردن به پدر و مادر را سپر نگهدارى از خشم و صله ارحام را وسيله ازدياد
نفرات و قصاص را وسيله حفظ خونها و وفاى به نذر را براى در معرض مغفرت قرار
گرفتن و به اندازه دادن ترازو و پيمانه را براى تغيير خوى كم فروشى و نهى
از شرابخوارى را براى پاكيزگى از پليدى و دورى از تهمت را براى محفوظ ماندن
از لعنت و ترك سرقت را براى الزام به پاكدامنى و شرك را حرام كرد براى اخلاص
به پروردگارى او ، بنابراين ، از خدا آن گونه كه شايسته است بترسيد و نميريد ، مگر
آن كه مسلمان باشيد، و خدا را در آنچه به آن امر كرده و آنچه از آن بازتان
داشته است اطاعت كنيد ، زيرا كه «از بندگانش ، فقط آگاهان ، از خدا مى ترسند.»
(سوره فاطر آيه 28)